Wat zich niet laat vangen - 12.10.2026
Ik voel resonantie met mijn vak, fotografie, maar ook met de wereld om me heen. Toch lijken die twee elkaar soms te verstoren. In een wereld die steeds sneller draait, blijf ik maar beelden maken, terwijl ik soms vergeet écht te kijken, te voelen en te ervaren.
Resonantie vraagt juist om vertraging. Om de camera even neer te leggen en ruimte te maken voor verwondering. Niet alles hoeft vastgelegd te worden om betekenis te krijgen. "Fotografie is niets - het is het leven dat me interesseert.” - Henri Cartier Bresson
Soms vraagt de wereld niet om een beeld, maar om aandacht.
Eerdere blogposts...
Niet weten, wel bewegen - 06.10.2026
Het is moeilijk om de theorie te verbinden aan de praktijk, omdat ik nog niet weet hoe die praktijk er voor mij uitziet. Er wordt veel gevraagd: Hoe zie je deze theorie als kunsteducator? Maar ik voel me nog helemaal geen kunsteducator. Ik kijk naar mijn culturele routekaart en mijn fascinaties en drijfveren lijken alle kanten op te gaan.
Ik moet veel nadenken over de toekomst, terwijl die voor mij nog een mistig uitzicht is. Ik meen vormen te herkennen in de mist, maar het is nog te onduidelijk om het educatorschap een gezicht te geven.
Toch kan ik hier de kunstenaarsmindset bij inzetten. Ik weet nog niet precies wat ik wil, en misschien hoeft dat ook nog niet. Ik kan spelen, anders kijken, met een open blik onderzoeken, experimenteren en delen. Misschien wordt de mist juist helderder door te blijven bewegen.
Reacties
Joan Ditte: niet weten en toch bewegen... wauw. Wat is er mis met mist? Mist is prachtig. Ik herken de behoefte aan helderheid, maar als het helder is, vind ik het weer saai... mis ik de mist... adem ik mist op het raam en ga spelen...
Evie: Wat een mooi stukje dat je hebt geschreven. Ik denk dat we steeds meer onze kunsteducator in ons gaan vinden en het is niet gek dat je daar nog onzeker over bent. Vooral blijven bewegen en kijken wat de mist je gaat brengen.
Martijn: Herkenbaar wat je schrijft. Terwijl ik de Master begon met een duidelijke visie geen ambitie te hebben 'traditioneel' kunsteducator te worden, maar in mijn mist lijkt het tegenovergestelde soms op te doemen. Ik denk dat je nog niet hoeft te weten wat je wilt, misschien goed het nog alle kanten op te laten gaan. En blijven bewegen.
Mieke: Ik herken het gevoel wel hoor, bij mij gaan de gedachten ook alle kanten op. Ik hoop zelf ook dat de rode draad komt bovendrijven door, zoals jij het zegt, te blijven bewegen.
Suzanne: Ik denk dat je teveel hangt aan het woord 'kunsteducator'. Het is niet anders dan jij - die al op een bepaalde manier de wereld bekijkt, met die kusntenaars mindset, gecombineerd met een manier om dat over te brengen. Dat laatste, dat overbrengen, dat ga je de komende twee jaar onderzoeken maar je staat nog zo aan het begin. Je hoeft daar nog helemaal geen idee bij te hebben.
De vraag is: wie? - 26.09.2026
Als kunsteducator wil ik voor mezelf kunnen beantwoorden: Wat doe ik precies? Hoe ziet het proces er uit? Waarom doe ik wat ik doe? Oftewel: wat, hoe en waarom? Maar de vraag die voor mij nu nog het meeste in mijn hoofd spookt, is: wie? Wie wil ik zijn als kunsteducator?
Ik onderzoek voor mezelf niet alleen het handelen, maar ook mijn identiteit binnen dit vak. Soms raak ik de visie die ik heb op mijn positie helemaal kwijt, doordat er binnen de leergemeenschap van kunsteducatie voornamelijk wordt gesproken over scholen, lessen en leerlingen. Maar dan ineens komt het besef weer terug: kunst is voor iedereen. Op ieder moment en iedere plek is er ruimte voor educatie, en dus ook voor kunst.
Misschien begint mijn antwoord op de vraag wie? daar wel: bij het idee dat kunsteducatie niet gebonden is aan een school, een les of een leerling. Dat er overal ruimte is om te leren, te maken, te ontdekken en te ervaren. En dat ik als kunsteducator juist in die ruimte mijn plek probeer te vinden.
Reacties
Suzanne: Kunsteducatie is zeker niet verbonden aan een school, een les of leerling. Ik kan me de vertwijfeling wel indenken, Elke. Onder andere voor mij is kunsteducatie direct verbonden aan mijn werk op een school en de motivatie zit vooral in het deel waarvan ik denk dat het zoveeeeeeellll beter kan. Voor mijn schilderpraktijk haal ik er ook veel uit, maar dat is indirecter en minder grijpbaar. Hou je vooral vast aan je eigen zoektocht! Komt allemaal goed :)
Laat een reactie achter...
Dankjewel!